Ιερείς της Βουλγαρικής Εκκλησίας καταδίκασαν αρχιμανδρίτη που συλλειτούργησε με την ΟΕΥ
Ο κλήρος της επισκοπής Σόφιας υποστήριξε τον Πατριάρχη Δανιήλ, καλώντας το εκκλησιαστικό δικαστήριο να τιμωρήσει τον ηγούμενο για προσβολή της Εκκλησίας και συλλειτουργία με την ΟΕΥ.
Ο κλήρος της επισκοπής Σόφιας της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εξέφρασε καταδίκη των αντικανονικών ενεργειών και της δημόσιας συκοφαντίας εκ μέρους του αρχιμανδρίτη Νικάνορα (Μίσκοφ), ο οποίος συλλειτούργησε με τον Επιφάνιο Ντουμένκο στον καθεδρικό ναό του Αγίου Βλαδιμήρου στο Κίεβο. Αυτό μεταδίδει το Romfea.
Στις 30 Ιουλίου 2026 στη Σόφια, υπό την προεδρία του Αγιωτάτου Πατριάρχη Δανιήλ, πραγματοποιήθηκε συνέλευση του πρωτευουσιανού κλήρου. Σε αυτή τη συνέλευση οι ιερείς παρουσίασαν σχέδιο Διακήρυξης υποστήριξης προς τον Πατριάρχη Δανιήλ, που προκλήθηκε από τις συστηματικές επιθέσεις του ηγουμένου της μονής Γκιγκίν, αρχιμανδρίτη Νικάνορα, στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα.
Οι ιερείς υπογράμμισαν ότι η «παρατεταμένη υπομονετική σιωπή τους θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως αδιαφορία ή σιωπηρή συγκατάθεση στις κατηγορίες» που ο ηγούμενος διαδίδει καθημερινά στον δημόσιο χώρο.
Ιδιαίτερη αγανάκτηση στον κλήρο προκάλεσαν οι δηλώσεις του αρχιμανδρίτη Νικάνορα της 28ης Ιουλίου 2026, στις οποίες αποκάλεσε το Βουλγαρικό Πατριαρχείο «ομοίωμα Εκκλησίας» και «λακέ του ρωσικού ιμπεριαλισμού». Σε απάντηση αυτού οι ιερείς δήλωσαν: «Εμείς, ως κληρικοί ακριβώς αυτής της Εκκλησίας, δεν αισθανόμαστε λακέδες κανενός και δεν λατρεύουμε τον Θεό σε κάποιο "ομοίωμα Εκκλησίας", αλλά είμαστε λειτουργοί εν τω Σώματι του Χριστού».
Οι συντάκτες της διακήρυξης επισήμαναν ότι μια τέτοια ρητορική επαναφέρει την Εκκλησία στην εποχή του σχίσματος της δεκαετίας του 1990, όταν «η αγοραία και αντιεκκλησιαστική γλώσσα επέτρεπε στον εαυτό της κάθε είδους λεκτικές ασχήμιες εις βάρος του Πατριάρχη».
Στον αρχιμανδρίτη καταλογίστηκαν όχι μόνο οι προσβολές, αλλά και χονδροειδείς παραβιάσεις της εκκλησιαστικής πειθαρχίας, συμπεριλαμβανομένων συλλειτουργιών στο εξωτερικό με «αντικανονικούς κληρικούς» χωρίς ευλογία του οικείου επισκόπου του. Στο κείμενο υπογραμμίζεται ότι ο Νικάνορας έφτασε στο σημείο να καλεί σε «εκκλησιαστικο-λαϊκό αγώνα» για τη δημιουργία κάποιας «αληθινής λαϊκής εκκλησίας», κάτι που χαρακτηρίστηκε «δαιμονική επιθυμία».
«Η μετατροπή της δημόσιας έκφρασης σε ένα είδος "μιντιακής ασκήσεως" αντικαθιστά στην πράξη τη μοναχική σιωπή και υπακοή με πολιτική προπαγάνδα και συστηματικές προκλήσεις», υπογράμμισε ο κλήρος της επισκοπής Σόφιας.
Οι κληρικοί κάλεσαν τα εκκλησιαστικά όργανα να εξετάσουν την υπόθεση του Νικάνορα με πλήρη αυστηρότητα, υπογραμμίζοντας ότι «η εκκλησιαστική ποινή δεν αποτελεί πράξη εκδίκησης, αλλά πνευματικό φάρμακο και όριο που η Εκκλησία οφείλει να θέσει». Στο τέλος οι ιερείς υπενθύμισαν το καθήκον προστασίας του Προκαθημένου: «Όταν συκοφαντούν άδικα τον πατέρα σου, τον οποίο αγαπάς, η σιωπή είναι ταπεινωτική. Όταν συκοφαντούν την Εκκλησία στην οποία ελπίζουμε να σωθούμε, το να μην εκφράζεις θέση είναι αμαρτία».
Προηγουμένως το ΣΟΔ έγραφε ότι η Βουλγαρική Εκκλησία απαγόρευσε τη λειτουργία αρχιμανδρίτη που συλλειτούργησε με την ΟΕΥ.
