Ζαπορόζιοι στην υπεράσπιση της διωκόμενης πίστης
Ιστορία για το πώς οι Κοζάκοι σήκωναν τα σπαθιά τους υπερασπιζόμενοι τους ταπεινωμένους ιερείς και, ταυτόχρονα, προκαλούσαν αναταραχές στους ναούς.
Αρκεί να ανοίξει κανείς τις μελέτες για την ιστορία των Ζαπορόζιων κοζάκων, για να αντικρίσει μπροστά στα μάτια του μια περίπλοκη εικόνα θρησκευτικής αντιπαράθεσης στη Δεξιόχθια Ουκρανία. Η επίσημη ιστοριογραφία επί μακρόν παρουσίαζε τους κοζάκους αποκλειστικά ως πολεμιστές της τύχης, που αναζητούσαν πολεμική λεία ή πολιτικά οφέλη. Ωστόσο, τα παλαιά έγγραφα αποκαλύπτουν διαφορετικά κίνητρα των Ζαπορόζιων. Όταν οι Πολωνοί άρχοντες και οι ουνίτες ιεραπόστολοι άρχιζαν τη βίαιη επιβολή νέας πίστης, οι κοζάκικες μονάδες και τα κουρένια σηκώνονταν και έσπευδαν να υπερασπιστούν τους ορθόδοξους ναούς και τους ξυλοδαρμένους ιερείς, εκλαμβάνοντας την κακομεταχείριση του ποιμνίου ως προσωπική προσβολή.
Όρκος ενώπιον του θυσιαστηρίου
Η τάξη σύναψης συμμαχιών εντός της Σιτς είχε βαθιά θρησκευτική διάσταση. Το έθιμο της αδελφοποίησης είχε ιερό χαρακτήρα. Όταν οι Ζαπορόζιοι αποφάσιζαν να γίνουν θετοί αδελφοί, δεν πήγαιναν στην ταβέρνα ή στην πλατεία, αλλά κάτω από τους θόλους του ναού. Παρουσία ιερέα οι κοζάκοι υπέγραφαν ειδικά έγγραφα, δίνοντας όρκο ενώπιον του Θεού να σέβονται ο ένας τον άλλον, ανεξαρτήτως τυχόν απειλών από φίλους ή εχθρούς.
Για την επιβεβαίωση αυτού του όρκου οι πολεμιστές φιλούσαν τον άγιο σταυρό και το ανοιχτό Ευαγγέλιο. Ο ιερέας ήταν μάρτυρας και πνευματικός εγγυητής της πνευματικής συμμαχίας, καθαγιάζοντας την αδελφοσύνη με προσευχή. Αυτό το τελετουργικό σχήμα απαντάται σε πολλές περιοχές του ορθόδοξου κόσμου.
Η κοινότητα των κοζάκων πάντοτε αναζητούσε στήριγμα στον εκκλησιαστικό θρόνο, όταν τα κρατικά δικαστήρια αρνούνταν να δώσουν στους ανθρώπους δίκαιη λύση στα προβλήματά τους.
Η κοζάκικη στρατιωτική ηγεσία γνώριζε πολύ καλά την αξία της πνευματικής επικύρωσης των συμφωνιών. Τα διάσημα του Ζαπορόζιου στρατού φυλάσσονταν απευθείας κάτω από την Αγία Τράπεζα στο ιερό, ενώ θρησκευτικές τελετές συνόδευαν κάθε σημαντική απόφαση του κοζάκικου κος (κοινοβουλίου). Η πίστη διαπότιζε ολόκληρο τον τρόπο ζωής της ελεύθερης δημοκρατίας, μετατρέποντας τους ναούς σε κέντρα προσευχής και ισότητας.
Η τιμωρία για τα κομμένα γένια
Οι τεκμηριωμένες μαρτυρίες της εποχής εκείνης εξηγούν τα αίτια πολλών στρατιωτικών εκστρατειών των Ζαπορόζιων. Στα υλικά Λβοβιανών ερευνητών παρατίθενται τα κίνητρα των κοζάκικων επιδρομών κατά των κτημάτων της σλιάχτα. Οι Ζαπορόζιοι δήλωναν ανοιχτά ότι οι ουνίτες «προξενούσαν στον χριστιανικό λαό μεγάλα δεινά». Συλλάμβαναν ορθόδοξους ιερείς, υποβάλλοντάς τους σε δημόσιο εξευτελισμό.
Οι κοζάκικοι χρονικογράφοι περιγράφουν πώς στους κληρικούς έκοβαν βίαια τα μαλλιά, τα γένια και το μουστάκι, υποβάλλοντάς τους σε σκληρά βασανιστήρια. Αυτοί οι εξευτελισμοί αφορούσαν όχι μόνο τον κλήρο, αλλά και τους απλούς λαϊκούς. Όταν τα τιμωρητικά αποσπάσματα των συνομοσπόνδων κινήθηκαν προς τα ουκρανικά εδάφη με σκοπό να σπάσουν την πίστη με το σίδερο, οι κοζάκοι απάντησαν στη βία με βία.
Η εκδίκηση για τους ταπεινωμένους ποιμένες έγινε το κύριο σύνθημα των λαϊκών εξεγέρσεων. Η καταστροφή της υποδομής της Ουνίας εκλαμβανόταν από τους πολεμιστές ως δίκαιη ανταπόδοση για το βεβηλωμένο ιερό.
Καμία βασιλική απαγόρευση δεν μπόρεσε να σταματήσει αυτόν τον θυμό, καθώς η λαϊκή μνήμη διατηρούσε τα ονόματα κάθε βασανισμένου ιερέα. Οι τιμωρητικές επιδρομές μετατρέπονταν σε θρησκευτικό πόλεμο, όπου το κοζάκικο σπαθί ήταν το μοναδικό επιχείρημα ενάντια στην αυθαιρεσία των αξιωματούχων.
Καβγάς κάτω από τον τρούλο του ναού
Οι σχέσεις των Κοζάκων με τον κλήρο δεν ήταν καθόλου αρμονικές και ιδανικές. Η πραγματική ζωή της Σετς διαφέρει από τους ρομαντικούς θρύλους. Στα αρχειακά τεκμήρια έχουν διασωθεί πειθαρχικές υποθέσεις που μαρτυρούν τον αυστηρό έλεγχο του κος (διοικητικού οργάνου) επί των κληρικών.
Είναι γνωστή η περίπτωση όπου έναν ιερέα ονόματι Κόσμαν τον εκδίωξαν από τη μονή μόνο επειδή αναχώρησε αυθαίρετα για το Κίεβο χωρίς την άδεια της στρατιωτικής ηγεσίας. Η Σετς απαιτούσε από τον κλήρο απόλυτη υποταγή στην πειθαρχία. Επιπλέον, οι ναοί συχνά γίνονταν σκηνή σφοδρών παθών.
Στις 6 Ιανουαρίου 1748, κατά τη διάρκεια των εκλογών του κοσεβόι αταμάνου, ξέσπασε στην πλατεία μια τεράστια συμπλοκή.
Όταν το πλήθος των Κοζάκων μετακινήθηκε στον ναό της Παναγίας της Σκέπης για την εσπερινή ακολουθία, η συμπλοκή συνεχίστηκε ακριβώς κάτω από τους θόλους του ναού.
Αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν, και το ιερό βρέθηκε λουσμένο στο αίμα. Ο τρομαγμένος ιερέας δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την ακολουθία, εγκατέλειψε τη λειτουργία, έκλεισε τις πόρτες και σφράγισε τον ναό.
Αυτό το επεισόδιο δείχνει ότι οι Κοζάκοι παρέμεναν ζωντανοί άνθρωποι με όλα τα πάθη, τις αμαρτίες και τη σκληρότητά τους. Ωστόσο, ακόμη και σε στιγμές βαριών ταραχών επέστρεφαν στη χριστιανική πίστη. Τρεις φορές την ημέρα οι Κοζάκοι γέμιζαν τους ναούς για προσευχή, ενώ η στρατιωτική ηγεσία καταλάμβανε ειδικά ξύλινα καθίσματα κατά τη διάρκεια της ακολουθίας. Η πίστη παρέμενε ο πυρήνας της κοινότητας, που ένωνε τους ελεύθερους ανθρώπους ενώπιον των εξωτερικών απειλών. Οι Κοζάκοι μπορούσαν να τσακώνονται μέχρι αίματος μέσα στον ναό, αλλά ήταν πάντα έτοιμοι να υπερασπιστούν τον ορθόδοξο θρόνο από τους εξωτερικούς εχθρούς μέχρι τέλους.
