Πώς να βρίσκετε χρόνο για προσευχή στην καθημερινή βιασύνη;
Απαντά ο καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας και Σεμιναρίου του Κιέβου αρχιμανδρίτης Μάρκελλος (Παβούκ)
Όταν αγαπάμε κάποιον, πάντα, παρά την απασχόλησή μας ή τις μεγάλες αποστάσεις, βρίσκουμε χρόνο για μια εγκάρδια συζήτηση μαζί του, αν όχι προσωπικά, τότε μέσω τηλεφώνου ή διαδικτύου. Αν δεν υπάρχει αγάπη, τότε οι άνθρωποι, ακόμα και ζώντας κοντά ο ένας στον άλλο ή δουλεύοντας μαζί, μπορεί να μην παρατηρούν τους γύρω τους, να μην μιλούν για χρόνια.
Το ίδιο συμβαίνει και στην επικοινωνία με τον Θεό. Αν πραγματικά Τον αγαπάμε, πάντα θα βρίσκουμε χρόνο για συζήτηση μαζί Του. Και μάλιστα θα προσπαθούμε αυτές οι συζητήσεις να γίνονται όσο το δυνατόν πιο συχνά και να διαρκούν όσο το δυνατόν περισσότερο. Όποιος δεν αγαπά τον Θεό, αντιλαμβάνεται την προσευχή ως βαριά υποχρέωση, του είναι δύσκολο να βρει χρόνο για αυτήν και να προετοιμαστεί σωστά.
Εν μέρει αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί δεν καταλαβαίνουν τι είναι η προσευχή και σε Ποιον απευθύνονται. Μερικοί νομίζουν ότι η προσευχή — είναι μια ιδιόμορφη αυτοεκπαίδευση, όπως εξηγούσαν οι ξεναγοί στα μουσεία αθεΐας την σοβιετική εποχή, και όχι μια συζήτηση με τον Θεό. Σε μερικούς η απροθυμία να προσευχηθούν οφείλεται σε λανθασμένη αντίληψη για τον Θεό. Κάποιος σκέφτεται τον Θεό όχι ως έναν αγαπητό Πατέρα ή ακόμα και Φίλο, Αδελφό, αλλά μόνο ως αυστηρό Κριτή, γι' αυτό δεν επιδιώκει πολύ συχνή επικοινωνία μαζί Του.
Η συνεχής απασχόληση στη δουλειά ή η κούραση μετά τη δουλειά, η επιθυμία για ξεκούραση — είναι πάντα σημαντικοί λόγοι για πολλούς από εμάς να μην προσευχόμαστε ή να αφιερώνουμε ελάχιστο χρόνο στην προσευχή.
Αλλά ακόμα και με την μεγαλύτερη απασχόληση, με την πιο βαριά εργασία μπορούμε να προσευχόμαστε χωρίς καμία ζημιά στο έργο που ασχολούμαστε. Αντίθετα, η προσευχή βοηθά να πραγματοποιήσουμε όλα με τον καλύτερο τρόπο. Για τον άνθρωπο που ξέρει και αγαπά να προσεύχεται, δεν χρειάζονται καθόλου ελεγκτές στο έργο του, διότι ο καλύτερος ελεγκτής είναι η συνείδησή του, πάνω στην οποία εργάζεται συνεχώς, ώστε να είναι καθαρή σε κάθε έργο. Στον προσευχόμενο δεν χρειάζονται καν πολλές υποδείξεις από την ηγεσία, διότι ο Αρχηγός του είναι ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος πάντα θα υποδείξει, θα υποστηρίξει και θα βοηθήσει.
Για να αγαπήσουμε τον Θεό, για να προκύπτει συνεχής επιθυμία για προσευχή, παρά την απασχόληση και την κούραση, πρέπει να μην τεμπελιάζουμε να καθαρίζουμε με τη βοήθεια της μετάνοιας (αγώνα με τα πάθη) την ψυχή και το σώμα μας. Ιδιαίτερα πρέπει να αγωνιζόμαστε με το πάθος του θυμού. Ο Θεός δεν ακούει την προσευχή του θυμωμένου. Και ο ίδιος ο θυμωμένος άνθρωπος δεν μπορεί να προετοιμαστεί για προσευχή μέχρι να ζητήσει συγχώρεση από αυτόν στον οποίο θύμωσε. Όπως βλέπουμε σήμερα, ιδιαίτερα πολύς θυμός προκύπτει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αλλά ο Κύριος χαρίζει ειρήνη με την προσευχή μόνο εκείνων που νικούν όχι τους άλλους, αλλά τον θυμό τους και τα άλλα κακά πάθη.
