Τι να κάνετε αν ο Θεός δεν ακούει την προσευχή;
Γιατί ο Θεός δεν απαντά πάντα στις αιτήσεις μας ή στέλνει δοκιμασίες που θα θέλαμε να αποφύγουμε; Απαντά ο αρχιμανδρίτης Μάρκελλος (Παβούκ)
Ο Θεός είναι παντογνώστης, πανταχού παρών, πανεύσπλαχνος και παντοδύναμος. Επομένως, η σκέψη ότι δεν γνωρίζει ή δεν ακούει κάτι είναι από τον πονηρό. Ακόμα δεν έχουμε σκεφτεί, και ήδη γνωρίζει τι έχουμε στο μυαλό μας. Αλλά αν εκπλήρωνε όλες τις επιθυμίες μας, λόγω της πάθους μας, θα μετατρεπόμασταν σε τέρατα που θα κατέστρεφαν πλήρως αυτόν τον κόσμο. Αυτό το έδειξε απλά και παραστατικά ο Α. Σ. Πούσκιν στο «Παραμύθι του ψαρά και του ψαριού». Γι' αυτό ο Θεός, όσο κι αν Τον προσευχόμαστε, δεν εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες μας και δεν ανταποκρίνεται πάντα στις αιτήσεις μας. Προβλέπει ότι αυτό που ονειρευόμαστε μπορεί να μας βλάψει πολύ και άλλους ανθρώπους.
Ταυτόχρονα, χαρίζει σε καθέναν την ελευθερία, με την οποία διαφέρουμε από τα ζώα και μοιάζουμε με τον ίδιο τον Θεό. Ακριβώς χάρη στην ελευθερία μπορούμε να αναπτυσσόμαστε και να τελειοποιούμαστε στο καλό. Ο Θεός μπορεί να μην ανταποκρίνεται στις προσευχές μας, αλλά δεν περιορίζει καθόλου την ελευθερία μας. Αν η θέλησή μας βρίσκεται συνεχώς σε συμφωνία με τη θέληση του Θεού, δηλαδή προσπαθούμε συνεχώς να πράττουμε κατά συνείδηση, σύμφωνα με τις εντολές του Ευαγγελίου, τότε γινόμαστε όμοιοι με τον Χριστό και, ιδανικά, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, μπορούμε και βουνά να μετακινήσουμε (βλ. Ματθ. 17:20).
Αλλά, δυστυχώς, θέλουμε περισσότερο να ζούμε κατά τη θέλησή μας, παραβιάζοντας συνεχώς τις εντολές του Θεού, δικαιολογώντας τον εαυτό μας με κάποια σημαντική ανάγκη (θυμηθείτε τουλάχιστον τον ήρωα του μυθιστορήματος του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και τιμωρία»), και γι' αυτό όχι μόνο βρισκόμαστε ανίσχυροι, αλλά και πράττουμε τη θέληση του πονηρού. Μερικοί ακόμη και εξωτερικά του μοιάζουν. Κοιτάξτε τα πρόσωπα των ανθρώπων που κάθονται για μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή για βαριά εγκλήματα. Είναι τρομακτικό να τους κοιτάς! Αλλά κοιτάξτε τα παιδικά πρόσωπα ή τα πρόσωπα των μοναχών που ζουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στο μοναστήρι. Η διαφορά είναι τεράστια!
Προκύπτει ένα παράδοξο: όσο περισσότερο θέλουμε να εκπληρώνουμε τη θέληση του Θεού και αρνούμαστε τη δική μας θέληση, τόσο περισσότερο ο Κύριος ανταποκρίνεται στις προσευχές μας. Τότε, χωρίς να πράττουμε, πράττουμε!
Αλλά για να ζούμε έτσι, πρέπει να έχουμε πίστη, και όχι απλώς πίστη, αλλά σωστή πίστη. Όποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι ο Χριστός είναι ένας ιδιόμορφος επαναστάτης, που πάντα βοηθάει αυτούς που αγωνίζονται κατά κάθε αδικίας σε αυτή τη γη, πιστεύει λανθασμένα. Έτσι πίστευαν οι Ιουδαίοι την εποχή του Χριστού. Αλλά επειδή κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αντίληψη για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια, Τον σταύρωσαν.
Αλλά σωστά πιστεύουν στον Χριστό αυτοί που Τον αντιλαμβάνονται ως Ιατρό, που ήρθε στη γη για να θεραπεύσει όχι κάποιον (χρησιμοποιώντας οργή και βία), αλλά πρώτα απ' όλα εμένα τον ίδιο από την αμαρτία, την κατάρα και τον θάνατο. Μόνο έναν τέτοιο άνθρωπο, που αισθάνεται άρρωστος και χαμένος, που από την καρδιά του ζητάει βοήθεια, θα ακούσει πρώτα ο Κύριος. Αυτό είναι το πιο αγαπητό και αγαπημένο παιδί Του.
Τέτοιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται κάθε δοκιμασία που συμβαίνει στη ζωή τους ως πικρό αλλά απαραίτητο φάρμακο. Όποιος δεν αισθάνεται χαμένος αμαρτωλός, γκρινιάζει στις δοκιμασίες και κάνει μόνο χειρότερα για τον εαυτό του. Δεν καταλαβαίνει ότι οι δοκιμασίες είναι σαν καθαριστικό καμίνι για το χρυσό (βλ. 1 Πέτρ. 1:7). Δεν του είναι καθόλου κατανοητό το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Όποιον αγαπώ, τον ελέγχω και τον παιδεύω» (Αποκ. 3:19).
Προκύπτει το συμπέρασμα: Ο Θεός ακούει πιο γρήγορα την προσευχή και εκπληρώνει τις επιθυμίες όχι των αυτάρεσκων δικαίων, αλλά αυτών που βλέπουν τις αμαρτίες τους, μετανοούν (πολεμούν με τις αμαρτίες) και συνεχώς θρηνούν για τις πτώσεις τους.
